Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΕΝΑΕΡΙΟΥ ΧΩΡΟΥ

Στις 24 Μαΐου και για ένα σχεδόν πεντάλεπτο, αμερικανικά αεροσκάφη παραβίασαν τον τουρκικό εναέριο χώρο. Συγκεκριμένα πραγματοποίησαν πτήσεις υπεράνω της επαρχίας Χακαρί που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας και γειτνιάζει με το Β. Ιράκ(Ιρακινό Κουρδιστάν).
Το Ιρακινό Κουρδιστάν απέκτησε την(ουσιαστική) ανεξαρτησία του το 1991 ύστερα από την πρώτη επέμβαση των αμερικανών στην περιοχή. Η πολιτικό- στρατιωτική ηγεσία του εκμεταλλευόμενη τις τότε διεθνείς συγκυρίες και μέσα από υπόγειες διαδρομές άνοιξε μέτωπο εναντίον του Σαντάμ ανακουφίζοντας τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Παρόλο που το εγχείρημα απέτυχε οι Η.Π.Α και Βρετανία εγκαθίδρυσαν «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» στη περιοχή, με αποτέλεσμα την μερική ανεξαρτησία του. Το 2003 με την πτώση του Σαντάμ η ανεξαρτησία της περιοχής διευρύνθηκε, με δική της Βουλή και Κυβέρνηση καθώς και εθνοφρουρά η οποία χάριν ευφημισμού έχουν ονομαστεί «δυνάμεις ασφαλείας» που αποτελούνται από μαχητές πεσμεργκά. Αυτή τη στιγμή είναι η μοναδική περιοχή του Ιράκ όπου επικρατεί η ηρεμία και οι κάτοικοι του είναι φίλα προσκείμενοι προς τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν να εγκατασταθούν εκεί οι έδρες όλων αμερικανικών και πολυεθνικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, αλλά και η Διοικητική Μέριμνα των ενόπλων δυνάμεων του συνόλου του θεάτρου επιχειρήσεων.
Τέλη Αυγούστου του 2006 η Κυβέρνηση του Κουρδικού Ιράκ εκμεταλλευόμενη για μια ακόμη φορά τις διεθνείς συγκυρίες αντικαθιστά την ιρακινή σημαία με αυτήν της Κουρδικής, επιτυγχάνοντας την πλήρη αυτονομιστή της περιοχής και επιδιώκοντας την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Έκτοτε παρατηρείται ένα συνεχές πήγαινε έλα, τόσο της πολιτικής όσο και στρατιωτικής τουρκικής ηγεσίας στην Αμερική προκειμένου να πάρουν την έγκριση εισβολής στο Κουρδικό Ιράκ για πάταξη της τρομοκρατίας με πρόσχημα ότι λειτουργούν κέντρα εκπαίδευσης τρομοκρατών και ότι οι βομβιστικές επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκιά είναι κατευθυνόμενες από εκεί.
Ουσιαστικά η Τουρκία Φοβάται την δημιουργία Κουρδικού Κράτους και την απόσχιση 19 Νομών στα νοτιανατολικά σύνορα της με 20 εκ. περίπου Κούρδους. Στις 15-2-07 ο Στρατηγός Γιασάρ Μπουγιουκανίτ δήλωσε ότι «ουδέποτε η Τουρκία στη σύγχρονη ιστορία της βρέθηκε αντιμέτωπη με τόσα προβλήματα και ότι όσοι ονειρεύονται το διαμελισμό της θα ξυπνήσουν με εφιάλτες».
Από τα μέσα του προηγούμενου μήνα ο Στρατηγός Γιασάρ Μπουγιουκανίτ πιέζει αφόρητα την Τουρκική Κυβέρνηση προκειμένου να του δώσουν την άδεια εισβολής στο Κουρδικό Ιράκ και κατηγορεί τον Ταγίπ Ερντογάν για εθνική μειοδοσία.
Σύμφωνα με στρατιωτικές αλλά και δημοσιογραφικές πληροφορίες, τις τελευταίες μέρες παρατηρήθηκαν μεγάλες συγκεντρώσεις αρμάτων στην περιοχή Χακαρί , καθώς και συνεχείς πτήσεις αμερικανικών ελικοπτέρων κατά μήκος της Ιρακινο-Τουρκικής μεθορίου.
Συνεπώς η παραβίαση του Τουρκικού εναέριου χώρου δεν οφείλεται σε λάθος των αμερικανών πιλότων όπως ισχυρίσθηκε η Ουάσιγκτον, αλλά ήταν ένα σαφές μήνυμα «καθίστε καλά γιατί παρακολουθούμε τα πάντα».
Ουσιαστικά η Τουρκία περιήλθε σε μία επικίνδυνη εθνική περιπέτεια η οποία μόλις τώρα αρχίζει και το δίλλημα τεράστιο, η δημιουργία Κουρδικού κράτους θα είναι σε βάρος της, αλλά και τυχόν στρατιωτική δράση θα την φέρει αντιμέτωπη με τον μεγάλο αδερφό και πιθανόν να επιβεβαιωθεί το ρητό όπου στην πολιτική οι χθεσινοί φίλοι είναι εν δυνάμει σημερινοί εχθροί.
Το πρώτο μήνυμα το πήραν και να είστε σίγουροι ότι θα ακολουθήσουν και άλλα (άφεριμ).
Κοζάνη 30-5-07

ΕΠΑΝΑΧΑΡΑΞΗ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΣΑΝΤΑΜ ΕΠΟΧΗ

Ο όρος «Μέση Ανατολή» εμφανίζεται στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ένας όρος δυσνόητος και ασαφής από γεωγραφικής άποψης, καθόσον συνεχώς υπόκειται σε μεταβολές ανάλογα με την έννοια της λέξης. Οι εναλλαγές συνόρων και συσχετισμών κάνουν αδύνατο το εγχείρημα γεωγραφικού προσδιορισμού της έννοιας «Μέσης Ανατολής»
Από θρησκευτικής άποψης είναι πιο εύκολη η χαρτογράφηση της έννοιας «Μέση Ανατολή», καθόσον είναι η περιοχή που γεννήθηκε ο μονοθεϊσμός.
Από πετρελαϊκής άποψης «Μέση Ανατολή» είναι το σύνολο της περιοχής το οποίο είναι πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου. Δηλαδή η περιοχή που έχει σαν κέντρο την Αραβική χερσόνησο και συνορεύει προς Βορρά με την Κασπία Θάλασσα και προς δυσμάς με τη Λιβύη και ανατολάς τον Περσικό Κόλπο.
Τα σύνορα των χορών της περιοχής μετά την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, από το 1918 έως και αυτή τη στιγμή που γράφω, συνεχώς μεταβάλλονται με μοναδικό κριτήριο τα συμφέροντα της Δύσης και των εσωτερικών αντιθέσεων της. Δεν είναι τυχαίο ότι η μια από τις κύριες αιτίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η κατασκευή από τους Γερμανούς, σιδηροδρομικής γραμμής έως τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης, του οθωμανικού τότε Ιράκ(στην προσπάθεια τους να έχουν πρόσβαση στο πετρέλαιο). Όσο για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτός πρέπει να θεωρηθεί συνέχεια του Ά.
Διαχρονικό σχέδιο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι ο κατακερματισμός των «άτακτων» αραβικών χωρών, με αντικειμενικό σκοπό τον έλεγχο των φυσικών πόρων της περιοχής(πετρέλαιο, αέριο, ναρκωτικά) κτλ.
Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτή τη λογική τα σύνορα της περιοχής χαράχθηκαν από τους Ευρωπαίους με τη λογική να χωρίζουν και να δημιουργούν προβλήματα σε κάθε κράτος χωριστά, αλλά και σε όλους μεταξύ τους. Αξίζει να θυμηθώ μια φράση του Τσόρτσιλ: παράγουν περισσότερα προβλήματα από όσα μπορεί να αντέξει η περιοχή.
Και ενώ μέχρι σήμερα τα σύνορα της περιοχής ήταν κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της Αγγλίας, με την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής έχουμε μια προσπάθεια επαναχάραξης τους, σύμφωνα με τα Αμερικανικά συμφέροντα. Έτσι σε αυτή τη λογική πολλά σενάρια εκπονούνται και πολλοί χάρτες δημοσιεύονται ακόμη και από το ίδιο το Πεντάγωνο.
Ανάμεσα από όλα τα σενάρια ξεχωρίζει αυτό του απόστρατου συνταγματάρχη Ralph Peters, που δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων τον Ιούνιο του 2006. Ο παραπάνω συνταγματάρχης θεωρείτε ο πλέον έγκριτος αναλυτής σε στρατηγικά θέματα και αναλύσεις, με εξειδίκευση την Μέση Ανατολή και Ασία, είναι πολυγραφότατος (έχει γράψει 21 βιβλία) και αρθρογραφεί στα εγκυρότερα περιοδικά και εφημερίδες.
Έτσι λοιπόν σύμφωνα με το δημοσίευμα του, η ευρύτερη περιοχή θα υποστεί μια σειρά «χειρουργικών επεμβάσεων», προκειμένου να επαναπροσδιορισθεί για την καλύτερη λειτουργία της.
Ο ΧΑΡΤΗΣ ΠΡΟ


ΚΑΙ Ο ΧΑΡΗΣ ΜΕΤΑ


Έτσι λοιπόν σύμφωνα με τον χάρτη που δημοσιεύθηκε μεταξύ των άλλων προβλέπεται και η τριχοτόμηση του Ιράκ και η δημιουργία τριών «ανεξάρτητων» κρατών, του Σιιτικού και Σουνιτικού Ιρακ και της δημιουργίας του Κουρδικού κράτους.
Μέσα σε αυτή τη λογική και προκειμένου να υλοποιηθεί το σχέδιο της (ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης) και επαναχάραξης των συνόρων, οι αμερικανοί επιτελείς εσκεμμένα απαγχόνισαν με αυτόν τον ταπεινωτικό τρόπο τον Σαντάμ προκειμένου να οξυνθούν οι θρησκευτικές αντιθέσεις μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών. Το δε αποτέλεσμα μιας εμφύλιας σύρραξης θα είχε κατά την γνώμη τους το ποθητό αποτέλεσμα.
Η κατάρρευση του Ιράκ δημιούργησε κυριολεκτικά μια μαύρη τρύπα στην περιοχή η οποία θα συμπεριλάβει όλο τον ευρύτερο χώρο με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για την πατρίδα μας(στο επόμενο άρθρο). Μόνο που ο Μπούς δεν κατάλαβε ότι αυτή η μαύρη τρύπα μπορεί να καταπιεί και την ίδια την Αμερική όπως έγινε και στο Βιετνάμ

Υποστράτηγος ε.α Νίκος Καρατουλιώτης
Μέλλος Κ.ΕΘ.Α
liotis1otenet.gr

ΑΝΤΙΠΥΡΑΥΛΙΚΗ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Γνωρίζω ότι τελευταία γραφήκανε πολλά σχετικά με την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη και μάλιστα είχαμε και διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας στην όλη υπόθεση.
Αυτό που δεν γνωρίζω είναι κατά πόσον έγινε αντιληπτό από τον μέσο αναγνώστη τι είναι αυτή αντιπυραυλική ζώνη που θέλουν να εγκαταστήσουν οι Η.Π.Α μέσω του Ν.Α.Τ.Ο και τι εξυπηρετεί.
Είναι γεγονός ότι από κάποιους συναδέλφους μου έγιναν αξιόλογες στρατιωτικές αναλύσεις, αλλά νομίζω ότι αυτές αφορούν περισσότερο εμάς τους στρατιωτικούς και όχι τους πολίτες που στερούνται τεχνολογικών γνώσεων. Εξάλλου το θέμα είναι περισσότερο γεωπολιτικό παρά στρατιωτικό, έτσι σε αυτή τη λογική θα προσπαθήσω να δώσω μια διαφορετική άποψη στην όλη υπόθεση.
Προκειμένου να δημιουργηθεί, εκπαιδευτεί και αναπτυχθεί ένας συμβατικός στρατός, τα έξοδα είναι τεράστια και απαιτείται μεγάλος αριθμός ανθρώπινου δυναμικού.
Αντίθετα τα Πυρηνικά με πολύ μικρότερο κόστος και ελάχιστο ανθρώπινο δυναμικό, έχοντας ισχυρό πολλαπλασιαστή ισχύος, δίνουν τεράστια δύναμη σε αυτόν που τα κατέχει και μπορεί να εξουδετερώσει συμβατικούς πολυάριθμους στρατούς.
Γι αυτό τα Πυρηνικά χρησιμοποιήθηκαν ως εξισορροπητικός παράγων των αδυνάτων, απέναντι στους ισχυρούς.
Στις 6 Αυγούστου 1945 έχουμε την ρίψη της πρώτης πυρηνικής βόμβας στην Χιροσίμα, με ολέθρια αποτελέσματα. Κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει πόσοι ακριβώς πέθαναν μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα της έκρηξης (συγκεκριμένα 8΄΄). Οι ιστορικοί μιλάνε για 130.000 (νεότερες έρευνες) νεκρούς μέσα στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα. Κατά τη στιγμή της έκρηξης η θερμοκρασία ανήλθε σε 3.870 βαθμούς Κελσίου και η ταχύτητα του ανέμου 1.600 χιλιόμετρα την ώρα.
Δεκάδες χιλιάδες πέθαναν στου επόμενους μήνες από εγκαύματα (θερμική ακτινοβολία) και από υπερβολική δόση ραδιενέργειας συνολικά 230.000 από μια πόλη 310.000 κατοίκων.
Ο βομβαρδισμός της Χιροσίμας αιφνιδίασε τον Στάλιν ο οποίος εκνευρίσθηκε και την επομένη ακύρωσε όλα τα ραντεβού του. Από στρατιωτικής άποψης συμβατικών δυνάμεων, υπερτερούσαν οι Ρώσοι και θα μπορούσαν να καταπιούν όλη την Ευρώπη. Διαπιστώνοντας όμως ότι οι Αμερικάνοι είχαν προβεί πρώτοι στην κατασκευή της ατομικής βόμβας (αργότερα αυτοί), γίνανε πιο διαλλακτικοί στις διαπραγματεύσεις και πάτησε γερά πόδι στην Ευρώπη η Αμερική.
Το 1949 και με καθυστέρηση τεσσάρων ετών η Ρωσία αποκτούσε την δική της βόμβα.
Το 1952 οι Αμερικανοί ανταπαντούν με τη βόμβα υδρογόνου (πιο φονικής τεχνολογίας). Και έκτοτε αρχίζει ένας ανταγωνισμός στα Πυρηνικά μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, ο οποίος ονομάσθηκε «ισορροπία τρόμου».
Κατά την ψυχροπολεμική περίοδο το σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε δυνάμεις κατά πολύ πολλαπλάσιες του ΝΑΤΟ. Να φαντασθεί κανείς ότι η Βουλγαρία και μόνον, που ήταν το χαϊδεμένο παιδί της Ρωσίας είχε τόσα άρματα, που από μόνη της μπορούσε να καταλάβει ολόκληρη την Ευρώπη. Η Αμερική σε αντιπερισπασμό γέμισε ολόκληρη την Ευρώπη με πυρηνικά προκειμένου να υπάρξει ισορροπία έναντι των συμβατικών δυνάμεων που υστερούσε.
Το 1957 η Ρωσία απέκτησε τους πρώτους «διηπειρωτικούς» πυραύλους (τους πέρασαν τεχνολογικά τους Αμερικάνους). Δηλαδή πύραυλοι με πυρηνικές κεφαλές που θα μπορούσαν να εκτοξευθούν από τη Ρωσία και να πλήξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αμερική υστερώντας τεχνολογικά και μη έχοντας διηπειρωτικούς πυραύλους, ανταπαντά με την μεταφορά πυραύλων «μέσω βεληνεκούς» στην Ευρώπη. Έτσι το 1962, 15 πύραυλοι τοποθετούνται στη συνοριακή γραμμή Τουρκίας-Ρωσίας. Οι Ρώσοι με την σειρά τους αποφασίζουν την μεταφορά πυραύλων στην Αμερική και την εγκατάσταση τους στη Κούβα. Και τότε έχουμε την μεγαλύτερη κρίση στον κόσμο. Ποτέ η ανθρωπότητα δεν ξαναήρθε τόσο κοντά σε μια παγκόσμια πυρηνική σύρραξη.
Μετά από το παραπάνω περιστατικό και προκειμένου να αποφευχθεί ένας πυρηνικός πόλεμος που θα ήταν καταστροφικός για όλη την ανθρωπότητα μιας και τα πυρηνικά όπλα που είχαν οι υπερδυνάμεις ξεπερνούσαν κατά πολύ την καταστροφή ολόκληρου του πλανήτη(πάνω από 10 φορές), απεφάσισαν το εξής απλό: υπέγραψαν μια αντιπυραυλική συνθήκη η οποία απαγόρευε τη δημιουργία αντιβαλλιστικών πυραύλων και αντιπυρηνικής ομπρέλας, με τη λογική ότι όποιος και αν πυροδοτούσε πρώτος, ο χρόνος που απαιτείτο για να φθάσει ο πύραυλος στον εχθρικό στόχο ήτο τέτοιος που έδιδε τα περιθώρια, να αντιδράσει και ο αντίπαλος. Το αποτέλεσμα θα ήταν η καταστροφή και των δύο με διαφορά λίγων ωρών ή λεπτών. Ουσιαστικά είχαν υποθηκεύσει τους πληθυσμούς τους, για την ισορροπία του τρόπου. Για το μη πυρηνικός πόλεμος.
Γεγονός είναι ότι στα σύνθετα προβλήματα οι λύσεις είναι πολύ απλές. Δηλαδή δεν κάνουμε αντιβαλλιστικούς πυραύλους και σε περίπτωση που χρησιμοποιήσει ο ένας Πυρηνικά, υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια να απαντήσει ο άλλος και να αφανισθούμε όλοι μαζί (η σύγχρονη λογική του εκσυγχρονισμού ή της παγκοσμιοποίησης).
Με την άνοδο στην εξουσία του Μπούς , το πρώτο που έκανε ήταν να αθετήσει την παραπάνω συνθήκη. Με την αθέτηση της αντιβαλλιστικής συμφωνίας της Αμερικής αθέτησαν και οι Ρώσοι τη συμφωνία μείωσης των Πυρηνικών όπλων.
Συγκεκριμένα δε στις 19-11-04 ο πρόεδρος Πούτιν σε μια δήλωσή του (Μοντ, 19-11), είτε ότι η Ρωσία σύντομα θα κατασκευάσει νέα οπλικά συστήματα «που καμιά από τις υπόλοιπες πυρηνικές δυνάμεις δε διαθέτει και δεν πρόκειται να διαθέσει μέσα στα επόμενα χρόνια. Δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να προχωράμε σε έρευνες και σε δοκιμές των πιο σύγχρονων πυρηνικών πυραύλων» και καταλήγοντας είπε «είμαι πεισμένος ότι μέσα στα επόμενα χρόνια αυτοί θα αποτελούν μέρος του οπλισμού μας».
Σύμφωνα με πληροφορίες μου, πρόκειται για ένα πυραυλικό σύστημα (το οποίο θα κάνει τα υπόλοιπα να μοιάζουν παλαιολιθικής εποχής), το οποίο θα είναι σε θέση να διασπά κάθε αντιπυραυλικό σύστημα. Ουσιαστικά επρόκειτο για μια άμεση απάντηση στους Αμερικανούς οι οποίοι εγκατέστησαν ένα σύστημα από 20 πυραύλους στην Καλιφόρνια και την Αλάσκα, συνδεδεμένους με ένα δίκτυο ραντάρ, δορυφόρων, υπολογιστών και πύργων ελέγχου οι οποίοι θα εντόπιζαν και θα εξουδετέρωναν διηπειρωτικούς πυραύλους με κατεύθυνση τις ΗΠΑ.
Οι αμερικανοί συνεχίζουν να τραβάν το σχοινί με την πρόθεση εγκατάστασης αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη κατά μήκος των συνόρων της Ρωσίας(σφίγγουν περισσότερο τη θηλιά) . Η δε δικαιολογία τους είναι ότι θέλουν να μας προστατεύσουν από τα πυρηνικά του Ιράν(που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έχει). Εάν πραγματικά η πρόθεση τους ήταν αυτή, θα μπορούσαν να εγκαταστήσουν την αντιπυραυλική ασπίδα περιμετρικά των Περσικών συνόρων.
Το ζητούμενο από τους Αμερικανούς είναι ο πλήρης απομονωτισμός της Ρωσίας, που επανέρχεται στο παγκόσμιο γίγνεσθαι σαν ιμπεριαλιστική δύναμη και διεκδικεί το μερίδιο της. Στο όλο εγχείρημα της η Αμερική δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει την Ευρώπη σαν ασπίδα, προκειμένου να δεχτούν οι λαοί της το πυρηνικό χτύπημα (με την δήθεν αντιπυρηνική προστασία), μέσω του αντιπυραυλικού συστήματος.
Καμία προστασία δεν υπάρχει γιατί ακόμη και η τυχόν εναέρια αναχαίτιση των Ρώσικων πυρηνικών όπλων θα έχει περισσότερο καταστροφικά αποτελέσματα για τους λαούς που θα τα υποστούν, γιατί δεν θα υπάρχουν εδαφικές εξάρσεις να περιορίσουν το μέγεθος της καταστροφής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του Ναγκασάκι, παρά του ότι η βόμβα που ρίχτηκε εκεί, ήταν πολύ ισχυρότερη από αυτή της Χιροσίμας, εν τούτοις τα θύματα ήταν πολύ λιγότερα (75.000), κι αυτό επειδή η συγκεκριμένη πόλη είχε πολλούς λόφους με αποτέλεσμα να περιοριστεί η δραστηριότητα της, ένεκα του ότι οι λόφοι λειτούργησαν προστατευτικά, σε αντίθεση με αυτή της Χιροσίμα που το έδαφος ήταν επίπεδο.
Φοβάμαι ότι οι λαοί της Ευρώπης είναι ανημέρωτοι γιατί διαφορετικά έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί στην επικείμενη πυρηνική ομηρία που τους οδηγούν οι πολιτικές ηγεσίες τους προκειμένου να μην δυσαρεστήσουν τον μεγάλο αδερφό.
Όσο για την δική μας υπουργό εξωτερικών που τάσσεται υπέρ αυτού του οπλικού συστήματος τα συμπεράσματα δικά σας.
Κοζάνη 27-5-07
Υποστράτηγος ε.α. Νίκος Καρατουλιώτης
Μέλος Κ.ΕΘ.Α
liotis1@otenet.gr

Ο ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝΤΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΓΝΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Τρεισήμισι χρόνια μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και την αποτυχία τους να επιβάλουν ένα σταθερό και ελεγχόμενο καθεστώς τίθενται σε εφαρμογή εναλλακτικά σενάρια (να μην ξεχνάμε και τον πατέρα Μπούς που είχε πει εκείνο το περίφημο: για κάθε περιοχή και χώρα, έχουμε πολλά και εναλλακτικά σχέδια).
Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτή τη λογική προχωρούν στο επόμενο βήμα που είναι η ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση, ένας όρος γνωστός σε αυτούς που ασχολούνται με την γεωπολιτική.
Κατά την διάρκεια της μιντιακής εκτέλεσης του Σαντάμ, μεταξύ των άλλων ακούσθηκε και η φράση «Αϊ στο διάολο». Εκτός από τον Σαντάμ που ούτως ή άλλως ο μεταθανάτιος προορισμός του ήταν δεδομένος, φοβάμαι ότι όλη η ευρύτερη περιοχή θα πορευθεί προς την κόλαση με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για την πατρίδα μας.
Τόσο η όλη διεξαγωγή της δίκης , όσο και ο τρόπος, ο τόπος, και ο χρόνος εκτέλεσης του Σαντάμ δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια πολιτική πράξη έντεχνα σκηνοθετημένη και απόλυτα ελεγχόμενη με σαφείς στόχους και προεκτάσεις.
Και συγκεκριμένα η δίκη του Σαντάμ ήταν μια παρωδία όπου τρεις συνήγοροι υπεράσπισης δολοφονήθηκαν, όσοι δε από τους συνηγόρους του επιβίωσαν έκαναν απεργία πεινάς για ελλιπή μέτρα προστασίας. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου αν και κούρδος, αναγκάσθηκε σε παραίτηση για την κατάφωρη παρέμβαση, ο νόμιμος αντικαταστάτης εμποδίσθηκε να αναλάβει και αυτός που ανέλαβε ήταν επίσης κούρδος και προσωπικός του αντίπαλος, η δε απόφαση βγήκε με καθυστέρηση μια εβδομάδα πριν από τις αμερικανικές εκλογές.
Το κατηγορητήριο σαθρό για τους παρακάτω λόγους
Το 1982 και ενώ εμαίνετο ο πόλεμος μεταξύ Ιράκ-Ιράν στην πόλη Ντουζάϊλ πραγματοποιήθηκε δολοφονική απόπειρα εναντίον του Σαντάμ από την οποία γλίτωσε εκ θαύματος. Η συγκεκριμένη πόλη ήταν άντρο ενός παραθρησκευτικού φονταμενταλιστικού κόμματος «νταβά» που ελεγχόταν απόλυτα από την Περσία . Ύστερα από δίκη που διεξήχθη από τον επικεφαλής του επαναστατικού δικαστηρίου Αουάντ Χαμίντ αλ Μπαντάρ αλ Σαούντ, οι κατηγορούμενοι εκτελέστηκαν το 1985 σύμφωνα με την νόμιμη διαδικασία του Ιράκ. Ο σημερινός πρωθυπουργός του Ιράκ που εκτέλεσε την θανατική ποινή του Σαντάμ είναι ο επικεφαλής του κόμματος «νταβά». Έτσι λοιπόν διαπιστώνουμε ότι ο αιμοσταγής δικτάτορας δικάστηκε για μια πράξη που ήταν σύννομη με την νομοθεσία της πατρίδας του, ενώ θα μπορούσε να δικαστεί για άλλα ποινικά αδικήματα όπως π.χ αυτό της χρησιμοποίησης χημικών όπλων εναντίον των Ιρανών και των Κούρδων. Εκεί βεβαίως θα υπήρχε πρόβλημα γιατί όταν ο ΟΗΕ έλαβε την απόφαση επιβολής κυρώσεων εναντίον του Ιράκ για την χρήση χημικών όπλων , οι ΗΠΑ άσκησαν βέτο, μιας και είχαν ανάγκη τον Σαντάμ προκειμένου να κοντύνουν την Περσία.
Ο Σαντάμ απαγχονίστηκε στο παλιό αρχηγείο του πέμπτου κλάδου της μυστικής υπηρεσίας στη σιιτική γειτονιά Καζιμίγια της Βαγδάτης, όπου είχε εκτελεσθεί μεγάλος αριθμός αντιπάλων του και ιδιαίτερα Σιίτες.
Η ημέρα της εκτέλεσης ταπείνωσε τους Σουνίτες γιατί αυτό το Σαββατοκύριακο οι Μουσουλμάνοι γιορτάζουν το «έϊντ αλ-αντά» την ημέρα της θυσίας, για την προθυμία του Αβραάμ να θυσιάσει στο θεό τον ίδιο του το γιο. Οι σουνίτες γιορτάζουν το Σάββατο και οι σιίτες την Κυριακή, ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει τις εκτελέσεις σε μεγάλες θρησκευτικές γιορτές.
Ξημερώματα Σαββάτου κρεμάστηκε ο Σαντάμ στην αγχόνη, ο Αλί(αυτόν που θεωρούν νόμιμο διάδοχο του Προφήτη οι σιίτες) ξάδερφος του προφήτη είχε δολοφονηθεί και αυτός τα ξημερώματα, και ως εκ τούτου εύκολα μπορεί να εκληφθεί σαν θρησκευτική πράξη αντεκδίκησης.

΄Έτσι λοιπόν ο μιντιακός τρόπος εκτέλεσης του Σαντάμ εξυπηρετεί τους παρακάτω σκοπούς.
α. Την ελαχιστοποίηση και κάμψη της Ιρακινής αντίστασης που η πλειονότητα της αποτελείτε από σουνίτες
β. Πολιτικούς λόγους εσωτερικής κατανάλωσης μιας και ο Μπούς έχει πιάσει πάτο στις δημοσκοπήσεις
γ. Με τον θάνατο του Σαντάμ του κλείνουν το στόμα, μια και στις δίκες που θα ακολουθούσαν σχετικά με την γενοκτονία των Κούρδων και τη χρήση των χημικών, ο Σαντάμ θα άνοιγε το στόμα του και οι αμερικανοί θα βρισκόντουσαν κατηγορούμενοι στην διεθνή κοινότητα.
δ. Τελευταίος και κυριότερος λόγος είναι ότι επειδή οι αμερικανοί βαλτώσανε στο Ιράκ το οποίο με την πάροδο του χρόνου τείνει να μεταβληθεί σε ένα νέο Βιετνάμ, θέλουν να επιταχύνουν τις διαδικασίες εμφύλιας σύγκρουσης μεταξύ σιιτών και σουνιτών προκείμενου να τριχοτομηθεί το Ιράκ σε τρία «ανεξάρτητα» κρατίδια μέσω της «ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης» για να μπορέσουν να αποδεσμευτούν μιας και το πρώτο σενάριο που ήταν αυτό της σταθερότητας απέτυχε πλήρως.

Συμπερασματικά θα μπορούσα να πω ότι ο απαγχονισμός του Σαντάμ είναι μία πολιτική πράξη που θα μείνει στην ιστορία σαν μνημείο βαρβαρότητας των ΗΠΑ, με αντικειμενικό σκοπό να οξυνθούν τα θρησκευτικά πάθη στην περιοχή μεταξύ σουνιτών και σιιτών και να χρησιμοποιηθούν ως καταλύτης προκειμένου να επιταχυνθούν οι διαδικασίες ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης στην περιοχή και να επαναχαραχθούν τα σύνορα της σύμφωνα με τα συμφέροντα των Αμερικανών. Γιατί αν πραγματικά ήθελαν την απονομή της δικαιοσύνης έπρεπε τόσο το κατηγορητήριο όσο και ο τρόπος εκτέλεσης του Σαντάμ να ήταν διαφορετικός και να μην έριχνε λάδι στην φωτιά της θρησκευτικής διαμάχης. Το θρησκευτικό συναίσθημα έπρεπε να απομονωθεί και να υπερτονισθεί το πολιτικό. Εξάλλου ο Σαντάμ δεν ήταν καμιά αρσακειάδα, ένας τύραννος του κερατά ήταν, που ακόμη και οι συμπατριώτες του οι σουνίτες υπέστησαν τα πάνδεινα, τους δε κομουνιστές όταν ανέβηκε στην εξουσία, τους έθαβε στην έρημο μέχρι το λαιμό και έβαζε τα γκρέϊντερ να τους αποκεφαλίζουν σαν ραπανάκια. Η δικαιοσύνη που επιβάλουν οι Αμερικανοί είναι αυτή της κρεμάλας με επιλεκτική μνήμη, γιατί εάν ήταν αντικειμενικοί πρέπει να μας πούνε τι έκαναν στην περίπτωση τόσο του Πινοσέτ όσο και στους στρατοκράτες της Άγκυρας για τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά την εισβολή τους στην Κύπρο και εξακολουθούν να διαπράττουν σε βάρος του Κουρδικού λαού αλλά και των Τούρκων κομμουνιστών με μαζικές δολοφονίες.

Υποστράτηγος ε.α Νίκος Καρατουλιώτης
Μέλος Κ.ΕΘ.Α
liotis1@otenet.gr

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΪΚΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Σύμφωνα με αξιόπιστες δημοσιογραφικές πηγές, τεράστιο πετρελαϊκό κοίτασμα βρέθηκε στον ευρύτερο χώρο της Κύπρου, με αποτέλεσμα πληθώρα πετρελαϊκών εταιρειών να υποβάλουν αιτήσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία για έρευνες στη Μεγαλόνησο.

Πηγή: Aegean Times

Τέλη Νοέμβρη του 2006 η Κυπριακή Κυβέρνηση προχώρησε στο Λονδίνο, σε παρουσίαση των προς έρευνα περιοχών, την οποία παρακολούθησαν περίπου 50 πετρελαϊκές εταιρείες.
Ο Κύπριος υπουργός εμπορίου δήλωσε την προηγούμενη εβδομάδα, ότι υπήρξε τεράστιο ενδιαφέρον από μεγάλες εταιρείες και περιμένει τις αντιπροσωπείες τους, προκειμένου να τις δοθούν οι τεχνοοικονομικές πληροφορίες με σκοπό την εκχώρηση των 12 τμημάτων που έχει χωρισθεί η περιοχή. Στόχος της Κύπρου είναι η εντός εξαμήνου περάτωση της όλης διαδικασίας.
Από εκεί και ύστερα μια σκληρή παρτίδα Γεωπολιτικού πόκερ αρχίζει να εξελίσσετε στην περιοχή που αξίζει να την παρακολουθήσουμε.
1. Με γρήγορους ρυθμούς προχωρεί η Κύπρος στην υλοποίηση διακρατικής συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ αυτής και της Αιγύπτου για συνεκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων που εντοπίσθηκε στον ενδιάμεσο χώρο τους (Οι υπογραφές μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου είχαν μπει το Φεβρουάριο του 2003). Να ληφθεί υπ’ όψιν ότι η Κύπρος είναι απέναντι από την Αίγυπτο και συγκεκριμένα στις εκβολές του Νείλου όπου εκβάλλονται οργανικές ουσίες εδώ και εκατομμύρια χρόνια οι οποίες με την σειρά τους μεταβάλλονται σε πετρέλαιο.
Εκτός από την συνεργασία της με την Αίγυπτο, η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά ταυτόχρονα σε διαβουλεύσεις και με τις γύρω χώρες, προκειμένου να δημιουργήσει συμμαχίες για τις λεγόμενες οικονομικές ζώνες(όρος που αναφέρεται στο διεθνές θαλάσσιο δίκαιο).Έτσι μεταξύ άλλων έρχεται σε συνεργασία με όλες τις όμορες χώρες για τυχόν συνεκμετάλλευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων στην ενδιάμεσο ζώνη (Ισραήλ, Λίβανο, Παλαιστίνη) και ειδικότερα με την Συρία προβλέπεται και κατασκευή αγωγού για την μεταφορά αερίου.
2. Η Κυπριακή Κυβέρνηση προτείνει στην Ελλάδα την συμμετοχή της στο κοινοπρακτικό σχήμα μέσω των Ελληνικών Πετρελαίων και σε ποσοστό που θα έχει δικαίωμα βέτο(να δω τη θα κάνει η πολιτική ηγεσία του τόπου;).

Η Τουρκία με τη σειρά της και σύμφωνα με την διεθνή πρακτική της:
1. Εξαπολύει απειλές προς πάσα κατεύθυνση, έτσι ο μέσω του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ(ο δήθεν φιλειρηνιστής που μας τον παρουσίαζαν οι Α(υ)νανιστές), προειδοποιεί εγγράφως τις κυβερνήσεις Λιβάνου και Αιγύπτου για θερμές καταστάσεις σε περίπτωση συνεκμετάλλευσης τυχόν πετρελαϊκών και φυσικού αερίου κοιτασμάτων και σε συνέντευξη του σε εφημερίδα ομιλεί εξ ονόματος της Τουρκίας λέγοντας ότι η Άγκυρα θεωρεί αιτία πολέμου την μονομερή εκμετάλλευση πετρελαίου.
2. Η Άγκυρα επιδίδει νότα στο Υπουργείο Εξωτερικών του Λιβάνου λέγοντας ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν εκπροσωπούν το σύνολο του νησιού και ως εκ τούτου δεν μπορούν να συνάπτουν διμερείς συμφωνίες οι οποίες θα καλύπτουν και τους Τουρκοκυπρίους και ο υπουργός Εξωτερικών προειδοποιεί Λίβανο και Αίγυπτο.
3. Αποστέλλει πολεμικά πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο και ένα από αυτά απομακρύνει νορβηγικό πλοίο που εκτελούσε έρευνες στην περιοχή.
4. Το στρατιωτικό κατεστημένο δια μέσου του στρατηγού Μουγιουκανίτ δηλώνει στον υπουργό Εξωτερικών Αμπντουλάχ Γκιούλ έχουμε περιπολίες σε Αιγαίο και Μεσόγειο.

Η Κύπρος με την σειρά της δηλώνει ότι παρακολουθεί την κατάσταση και σε περίπτωση παραβίασης του θαλάσσιου χώρου θα πράξει ανάλογα σε συνεννόηση με την εθνική φρουρά, ξεκαθαρίζοντας ότι υπερασπίζει τα δικαιώματα και την εθνική της κυριαρχία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Ταυτόχρονα καλεί την Τουρκοκυπριακή κοινότητα εάν επιθυμεί συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων να προετοιμασθεί για ουσιαστικό διάλογο προς επίλυση του Κυπριακού προβλήματος ούτως ώστε μέσα να απολαύσουν όλες οι μεριές τον προσδοκώμενο πλούτο.
Για μια ακόμη φορά η Κύπρος απέδειξε ότι μέσα στο ασταθές διεθνές περιβάλλον μπορεί να παράγει εξωτερική πολιτική κάνοντας τις σωστές κινήσεις σε τόπο και χρόνο. Ενώ δηλαδή γνώριζε την ύπαρξη των πετρελαϊκών κοιτασμάτων από το 1996, παρόλα αυτά το 2003 με την «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία της Αμερικής και προβλέποντας που θα καταλήξουν τα πράγματα στην περιοχή, φρόντισε και δημιούργησε συμμαχίες με όλα τα όμορα κράτη και μόλις επιβεβαιωθήκανε οι προβλέψεις της προχώρησε στις κατάλληλες κινήσεις(αφού είχε μπει στην Ευρωπαϊκή κοινότητα).
Με δεδομένο ότι η Κυπριακή κυβέρνηση εκτός των συμμαχιών με τις γειτονικές χώρες, έβαλε στο παιχνίδι τις μεγαλύτερες Αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες και με δεδομένο την ισχύ των παραπάνω εταιρειών(ουσιαστικά αυτές κυβερνούν), μπορούμε να ελπίζουμε σε ευτυχή κατάληξη του εγχειρήματος. Η Τουρκία από τη μεριά της, με κολλημένη την πλάτη στον τοίχο και μη μπορώντας να αντιδράσει κάτω από την απειλή της δημιουργίας Κουρδικού κράτους και μη έχοντας την υποστήριξη της Αμερικής, ένεκα του ότι δεν της επέτρεψε να περάσουν τα στρατεύματα της στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ, εκτοξεύει απειλές προς πάσα κατεύθυνση. Δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι έχει χάσει τον πρώτο γύρο και από εκεί ξεκινά ο εκνευρισμός της. Οι δε απειλές της, είναι μάλλον για εσωτερική πολιτική κατανάλωση και δεν μπορούν να υλοποιηθούν γιατί η Κύπρος με την μεθοδικότητα κατόρθωσε να βάλει όλη την περιοχή στο παιχνίδι (Ισραήλ, Παλαιστίνη, Συρία , Λίβανο, Αίγυπτο) και επιπλέον τις μεγαλύτερες Αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες(σε μία από αυτές είναι μέτοχος και ο αντιπρόεδρος της Αμερικής Ντίκ Τσένεϋ)

Όσο για την δύσμοιρη πατρίδα μας, αυτή προσπαθεί να παράγει πολιτική με κουμπαριές και ζεϊμπεκιές.
Έναν αγωγό αυτόν του Μπουργκάζ – Αλεξανδρούπολης μας έφερε έτοιμο στο πιάτο η Ρωσία και εμείς επί 24 συναπτά έτη ακόμη το συζητάμε, μέσα από τη λογική όποιος δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα κοσκινίζει, με αποτέλεσμα να εκνευριστεί ο Πούτιν και να δηλώσει σήμερα, ότι θα αναγκασθεί να προβεί σε εναλλακτική λύση παρακάμπτοντας την Ελλάδα. Και είναι γεγονός ότι η πολιτική ελίτ της χώρας μας ενδιαφέρεται περισσότερο για το προσωπικό δικό της καλό, παρά για τα συμφέροντα του τόπου. Δεν είναι τυχαίο που κατά την επίσκεψη του Πούτιν στην Ελλάδα (προ 6μήνου), για την υλοποίηση του αγωγού ο μεν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιος Παπανδρέου την κοπάνησε στην Σουηδία(προκειμένου να μην συναντήσει τον Πούτιν και δυσαρεστήσει τους Αμερικανούς), Η δε Ντόρα την επομένη της αναχώρησης του Ρώσου προέδρου, ζήτησε και έκλεισε συνάντηση με τον αμερικανό υπουργό ενέργειας(ο οποίος είναι εναντίον της κατασκευής αυτού του αγωγού).
Η Κύπρος δίδει το παράδειγμα με την μεθοδική χάραξη εθνικής στρατηγικής πολιτικής.
Ενώ η δική μας οικονομική και πολιτική ελίτ της πατρίδας μας έχει προχωρήσει σε μια άνευ όρων εξυπηρέτηση των Αμερικανικών συμφερόντων ,ακόμη και με τίμημα την εκχώρηση εθνικών κεκτημένων.
Κοζάνη 3 Φεβρ 2007

Υποστράτηγος ε.α Νίκος Καρατουλιώτης
Μέλος Κ.ΕΘ.Α
liotis1@otenet.gr

Η επίσκεψη Πούτιν και το γεωπολιτικό παίγνιο της περιοχής μας

Για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν επισκέπτεται την Ελλάδα προκειμένου να επιταχυνθούν οι διαδικασίες κατασκευής και ανακατανομής των ποσοστών του αγωγού Μπουργκάζ Αλεξανδρούπολης . Μόλις πριν λίγο καιρό είχε επισκεφθεί την πατρίδα μας και η Υπουργός εξωτερικών της Αμερικής , η οποία εκτός των άλλων απαίτησε με ωμό τρόπο , την μη κατασκευή του αγωγού Μπουργκάζ- Αλεξανδρούπολης . Επισκέψεις άκρως ενδιαφέρουσες και οι δύο , με κοινό παρονομαστή την ενέργεια και την θέση της πατρίδας μας στο Ευρωπαϊκό ενεργειακό γίγνεσθαι .Για να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα του προβλήματος και τις επί μέρους παραμέτρους ενός τόσο σύνθετου Γεωπολιτικού παιγνίου , πρέπει να γνωρίζουμε τις δυνατότητες και τις επιδιώξεις των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών στη διεθνή ενεργειακή σκακιέρα (Αμερικής-Ρωσίας ) .
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης , οι Η.Π.Α προέβησαν σε μια σειρά κινήσεων προκειμένου να ελέγξουν την περιοχή του Καυκάσου και της Κασπίας (πλούσιες σε πετρελαϊκά κοιτάσματα) . Με βραχίονα τους την Τουρκία διείσδυσαν μερικώς στην περιοχή , με στρατηγικό σκοπό την πλήρη απομόνωση της Ρωσίας .
Η Ρωσία θεωρεί ζώνη ιδιαίτερου γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος τον παραπάνω χώρο και γι’αυτό ο Πούτιν στην μόλις αυτός έβαλε σε μια σειρά την χώρα του κρατικοποίησε τις εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου και μέσα από αυτές άρχισε να παράγει εξωτερική πολιτική και να διεκδικεί μια ηγεμονική θέση στην διεθνή σκακιέρα .
Η Κασπία θάλασσα , ο Καύκασος και η Κεντρική Ασία αποτελούν χώρους μέγιστου ενδιαφέροντος για τους ισχυρούς προκειμένου να ελέγξουν τις πηγές ενέργειας και την μεταφορά τους .
Έτσι λοιπόν σαν συνέχεια του ψυχρού πολέμου , εμφανίζεται ο πόλεμος των αγωγών .
Για τους παραπάνω λόγους ,οι ΗΠΑ προέβησαν στις παρακάτω ενέργειες :
α . Δημιούργησαν το Στρατηγείο της Σμύρνης στο οποίο και έχει ανατεθεί ο έλεγχος του Αιγαίου , Καυκάσου , Μαύρης θάλασσας και Μέσης Ανατολής .
β . Ίδρυσαν μια στρατιωτική συμμαχία την GUAM , υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ , η οποία περιλαμβάνει την Ουκρανία , Μολδαβία , Γεωργία , Αϊζερμπατζάν και Ουζμπεκιστάν (αυτή τη στιγμή φλερτάρει με την Ρωσία το τελευταίο).
γ . Σχεδιάζουν την ανακατασκευή ενός παλιού αγωγού πετρελαίου από το Ιράκ στο Ισραήλ( στο λιμάνι της Χάιφας) . Ο αγωγός αυτός είναι αγγλικός και έχει να χρησιμοποιηθεί από το 1948 , από τότε που η περιοχή τελούσε υπό αγγλικό καθεστώς(η μόνη τροποποίηση θα είναι η παράκαμψη της Συρίας)
δ . Δημιούργησαν σειρά προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή (Καύκασο-Κασπία) , όπου με δήθεν επαναστάσεις διαφόρων αποχρώσεων(κίτρινες , πορτοκαλί κλπ) , τοποθέτησαν ανθρώπους ελεγχόμενους , αποκόπτοντας την ελεύθερη ροή των ρωσικών πετρελαίων .
ε . Ο αγωγός Μπακού- Τυφλίδα – Σεϋχάν είναι μια μεγάλη προσπάθεια απομόνωσης της Ρωσίας και του Ιράν από το μεγάλο παίγνιο γεωπολιτικής στον Καύκασο και την κεντρική Ασίας.
Η Ρωσία με τη σειρά της ,
α . Δημιούργησε την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών (ΚΑΚ) , αποτελούμενη από την Αρμενία , Καζακστάν , Τατζικιστάν , Λευκορωσία , Κιργισία και είναι θέμα χρόνου η συμμετοχή του Ουζμπεκιστάν που μάλλον θα αποσκιρτήσει από την αμερικανική GUAM .
β. Μετά την κρατικοποίηση της Γιούκος και την φυλάκιση του Χοντορκόφσκι που ήταν ο μεγαλομέτοχος , πούλησε το 20% των μετοχών της στους Κινέζους . Έτσι κατόρθωσε όχι μόνο να γεφυρώσει τις τεράστιες διαφορές που χώριζαν τις δύο χώρες , αλλά και αυτή τη στιγμή να πραγματοποιούν στα σύνορα τους κοινά στρατιωτικά γυμνάσια(το τελευταίο αποτελεί τον μεγαλύτερο αμερικανικό εφιάλτη) .
γ . Οι κρατικές ρωσικές εταιρίες επανασχεδιάζουν αγωγούς προς την Ευρώπη και Ασία (Κίνα , Ιαπωνία) , μια και το υπάρχον δίκτυο διανομής λειτουργεί με γνώμονα τα συμφέροντα της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης .
δ . Δημιούργησε ισχυρή συμμαχία με το Ιράν(τους ενώνουν κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα) , η οποία συμμαχία επισφραγίσθηκε με την Ρωσική βοήθεια για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (αυτό που οι Αμερικανοί απαιτούν την διακοπή της λειτουργίας του) .
ε . Κατηγόρησε δημόσια την Τουρκία ότι βοηθά τους Τσετσένους αντάρτες και ενθαρρύνει τα παντουρκιστικά και ισλαμικά κινήματα της περιοχής . Ίσως πρέπει να θυμηθούμε ότι κατά τα πρόσφατα γεγονότα Ναγκόρνο-Καραμπάχ και με την ανάμιξη της Τουρκίας , Η Ρωσία μετέφερε στα ρώσο-τουρκικά σύνορα την στρατιά της , που είχε να κινηθεί από την εποχή του πολέμου (Ρωσίας Τουρκίας ) , με αποτέλεσμα την πλήρη Τουρκική υποχώρηση .
στ. Ανταπάντησε στην Αμερικανική προσπάθεια απομονωτισμού της (αγωγός Μπακού –Τυφλίδα-Σεϋχάν ) , με έναν άλλο αγωγό , αυτόν του Μπουργκάζ- Αλεξανδρούπολη .

και στην προσπάθεια της να βρει ενεργειακή διέξοδο στην περιοχή βιάζεται όχι μόνον να αρχίσει την κατασκευή του , αλλά και να αυξήσει τα ποσοστά της στην συμμετοχή κατασκευής του έργου . Υπ’ όψιν ότι το αρχικό σχέδιο προέβλεπε από 33% στα κράτη που συμμετείχαν (Ελλάδα , Βουλγαρία , Ρωσία ) , ενώ τώρα η Ρωσία ενδιαφέρεται για επαναπροσδιορισμό του ποσοστού της ( όσο το δυνατόν περισσότερο και οπωσδήποτε τουλάχιστον να έχει το πλειοψηφικό πακέτο (άνω του 51%) .
Η Αμερική με μια σειρά έργων και σχεδιασμών , έχει καταστήσει μεγάλο εταίρο στην περιοχή την Τουρκία και όλοι οι ενεργειακοί αγωγοί καταλήγουν σε αυτήν , της όπως φαίνεται στον χάρτη.

Τα Ταυτόχρονα το Ισραήλ κατασκευάζει ένα νέο αγωγό ο οποίος θα συνδεθεί με αυτόν του Σεϊχάν προκειμένου να μεταφερθεί αέριο και πετρέλαιο μέσω της Ερυθράς θάλασσας στην Ινδία και στην Άπω Ανατολή . Έτσι λοιπόν εξηγείται και η προσέγγιση Τουρκίας- Ισραήλ (με Αμερικανική κηδεμονία) και η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ τους .
Η Τουρκία ως τοποτηρητής των Αμερικανών στην περιοχή εξελίσσεται σε δεινό παίχτη προωθώντας ταυτόχρονα και τα δικά της συμφέροντα . Έτσι λοιπόν υπέγραψε συμφωνία με τη Γεωργία ότι σε περίπτωση που κινδυνεύσουν τα σύνορα της δεύτερης από την Αμπχαζία να την συνδράμει στρατιωτικά . Ταυτόχρονα επιδιώκει την δημιουργία μιας οικονομικής ομοσπονδίας στην Κασπία υπό την σκέπη της . Αναμενόμενο είναι χρησιμοποιώντας τις πλάτες της Αμερικής και την γεωπολιτική και ενεργειακή της θέση να επιδιώξει μεγαλύτερο ρόλο στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο . Η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την ενεργειακή της θέση παράγει επεκτατική πολιτική προς κάθε κατεύθυνση .
Η μη κατασκευή του αγωγού Μπουργκάζ -Αλεξανδρούπολης και η εξάρτηση μας από αυτόν του Σεϋχάν θα έχει αποτέλεσμα η Τουρκική επιρροή να ασκείται πάνω στην Ελλάδα μέσω των αγωγών .
Η πολιτική ελίτ της χώρας μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπερδύναμη και προσδεμένη στο «ανήκουμε στη δύση» , είναι αδύνατον να παράγει πολιτική , μιας και το ποιο σύντομο ανέκδοτο στους διεθνείς διπλωματικούς κύκλους είναι «η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας» . Η οικονομική ολιγαρχία της πατρίδας μας συνδεδεμένη άνομα με την όποια κυβέρνηση προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη της , λειτουργεί συνωμοτικά μιας και αυτή έχει τα Μ.Μ.Ε. με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός φαύλου κύκλου με κοινό παρονομαστή την εθνική μειοδοσία .
Ο Πούτιν έρχεται και στις βαλίτσες του έχει S400 , αεροπλάνα Σουχόϊ τύπου στέλθ 4ης γενιάς και πολλά άλλα τα οποία μπορούμε να τα εκμεταλλευθούμε προς όφελος της πατρίδας μας , θα τολμήσουμε;
Διότι το σημερινό δίλημμα είναι τρομακτικό : η πλήρης υποταγή στα αμερικανικά σχέδια σημαίνει την δορυφοροποίηση μας στην Τουρκία και η τυχόν εθνική στρατηγική πολιτική ενδεχομένως θερμό επεισόδιο ή και πόλεμο .
Και το ζητούμενο είναι , αν η πολιτική ελίτ της χώρας μας έχει το ειδικό βάρος να λύσει γεωπολιτικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και σε περίπτωση κρίσης να τη διαχειρισθεί.
Καρατουλιώτης Νίκος Υποστράτηγος Ε.Α. 30 Αυγ. 06
Μέλος Κ.ΕΘ.Α
Τροίας 6 Κοζάνη Τ.Κ. 50100
Τηλ 24610-27563 κιν.6972084742

Η ΝΕΑ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι δυσαρμονίες που έχουν συσσωρευτεί στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής-Νότιοκεντρικής Ασίας, με τον άδικο τρόπου που χαράχθηκαν τα σύνορα στην λογική της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της Δύσης, είναι τεράστιες. Αποτέλεσμα αυτών των δυσαρμονιών είναι οι καθημερινές τριβές σε κάθε επίπεδο(θρησκευτικό, πολιτισμικό, εθνικό κτλ). Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τεχνικά κράτη που προκειμένου να κυβερνηθούν είναι απαραίτητη η διακυβέρνηση τους από τυραννικό καθεστώς και ως εκ τούτου απαραίτητος προϋπόθεση η ύπαρξη τυράννου, και από την άλλη όταν λείψουν οι τύραννοι, οι περιοχές μπαίνουν στην δημοκρατική δύνη όπου τα πάντα τείνουν να διαλυθούν μέσα σε έναν στρόβιλο αυτονομιστικών τάσεων.
Μέσα σε αυτήν τη λογική οι Σιίτες του Ιράκ (60% του συνόλου), επιδιώκουν την αυτονομία τους στο Νότο. Το ίδιο και οι Κούρδοι στο Βορά (20%). Το υπόλοιπο 20% που αποτελείτε από Σουνίτες(κεντρικό Ιράκ), δεν δέχονται μια τέτοια ρύθμιση, γιατί αν συμβεί αυτό θα μείνουνε σε μια φτωχή λωρίδα γης μιας και τα πετρέλαια είναι στο Βορά και στο Νότο. Από την άλλη αν το Ιράκ παραμείνει ενιαίο, η Σουνιτική μειονότητα θα μείνει στο έλεος των Κούρδων και Σιιτών. Ουσιαστικά το μέλλον της περιοχής στη μετά Σαντάμ εποχή, φαίνετε δυσοίωνο μιας και ο σχεδιασμός-χειρισμός της όλης υπόθεσης εκ μέρους της ηγεσίας των ΗΠΑ έγινε χωρίς πολιτικό όραμα. Ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα , εάν και εφόσον υπάρχει στρατηγικός και πολιτικός σχεδιασμός σε βάθος χρόνου , και διαχείριση της μετά πολέμου κατάστασης προκειμένου να εκταμιευθούν συγκεκριμένα οφέλη. Έτσι μέσα σε αυτή τη λογική, δεν είναι τυχαίο που το επιτελείο του Μπούς (Ράμφσφελντ, Τσένεϊ, Γούλφοβιτς), στον Λευκό Οίκο, οι Γεωπολιτικοί τους αποκαλούσαν τρελούς.
Τώρα που φθάσανε σε αδιέξοδο την περιοχή, χρησιμοποιούν τις αντιθέσεις των κατοίκων της, προκειμένου να επαναχαράξουν τα σύνορα και να βρούνε μια υποφερτή λύση. Λαμβάνοντας όμως σαν δεδομένο ότι η τέχνη της πολιτικής δεν έχει άλλο εργαλείο για την αλλαγή συνόρων εκτός από αυτό του πολέμου, φοβάμαι ότι θα δούμε μια σειρά από συρράξεις και το μάρμαρο της σκιτζίδικης εξωτερικής πολιτικής της παρέας του Μπούς, θα το πληρώσουν για μια ακόμη φορά οι λαοί.
Έτσι σε αυτή τη λογική εκτός από την τριχοτόμηση του Ιράκ και τις επί μέρους ανακατατάξεις κατά μήκος των συνόρων της περιοχής, προβλέπεται και η δημιουργία τριών νέων «ανεξάρτητων» κρατών. Ήτοι:
Α. Ένα ιερό Ισλαμικό εμιράτο το οποίο θα περιλαμβάνει τις ιερές πόλεις του Ισλάμ(Μέκκα και Μεδίνα ). Κάτι δηλαδή σαν το Βατικανό. Με το οποίο θα ελέγχουν όλες τις θρησκευτικές τάσεις της περιοχής μέσω δοτής ηγεσίας
Β. Το Βελουχιστάν που θα δημιουργηθεί στα νότια της Περσίας από τμήμα του Ιράν και του Πακιστάν(ήρθε και η ώρα του Μουσάραφ)
Γ. Κουρδιστάν, το οποίο θα δημιουργηθεί από τμήματα του Ιράκ, Ιράν, Τουρκία. Κοινό χαρακτηριστικό αυτού του κράτους θα είναι οι κάτοικοι του που θα είναι Κούρδοι. Από διάφορους υπολογισμούς κατά προσέγγιση περίπου 40 με 60 εκατομμύρια. Επειδή τα κράτη της περιοχής που έχουν κούρδους, δεν δίνουν επακριβή στοιχεία απογραφής ο υπολογισμός έγινε στο περίπου.
Η δημιουργία των κρατιδίων του Βελουχιστάν και του Κουρδιστάν έγινε με γνώμονα την άσκηση πίεσης προς την Περσία, από Βορά(Κουρδιστάν) και Νότο(Βελουχιστάν),με ταυτόχρονο κόντεμα της, (μιας και αυτή θα χάσει τα περισσότερα εδάφη) προκειμένου να είναι ποιο εύκολος ο χειρισμός της.
Η δημιουργία Κουρδικού κράτους είναι στρατηγικής σημασίας για την Αμερική για δύο λόγους.
Α. Προκειμένου να πατήσουν επάνω του και να το χρησιμοποιήσουν εναντίον της Περσίας, η οποία μετά την ανατροπή του Σάχη και την εγκαθίδρυση Ισλαμικής Δημοκρατίας, έχει δημιουργήσει σωρεία προβλημάτων στα Αμερικανικά συμφέροντα.
Β. Προκειμένου να κοντύνουν την Τουρκία, η οποία κατά την διάρκεια της Αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, αποδείχθηκε ότι είναι αφερέγγυος σύμμαχος(μιας και δεν επέτρεψε την διέλευση της Β΄ ηλεκτρονικής Μεραρχίας από τα νότια σύνορα της).
Και επειδή πιθανόν όλα αυτά σε κάποιους αναγνώστες να φαντάζουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στις τουρκικές αντιδράσεις όταν πρώτο κυκλοφόρησε ο χάρτης ανακατατάξεων της περιοχής. Συγκεκριμένα στις 15 Σεπτέμβρη 2006 και κατά την διάρκεια ενημέρωσης Νατοϊκών αξιωματικών στη Ρώμη, όταν ο αμερικανός Συνταγματάρχης επέδειξε τον χάρτη και τις πιθανές αλλαγές συνόρων, οι Τούρκοι αξιωματικοί απεχώρησαν από την αίθουσα σύσκεψης διαμαρτυρόμενοι και στη συνέχεια ο στρατηγός Πέϊς να ζητήσει συγνώμη λέγοντας ότι όλα αυτά είναι σενάρια στο πλαίσιο ακαδημαϊκών εργασιών. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Μπαϊκάλ, έφερε το θέμα στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, επερωτώντας την Κυβέρνηση σχετικά με τους χάρτες και τις δηλώσεις της Κοντολίζας για την «Νέα Μέση Ανατολή». Η φασαρία που δημιουργήθηκε μέσα από τον τύπο αλλά και με σειρά αιματηρών διαδηλώσεων είχε σαν αποτέλεσμα, ο Τούρκος Πρωθυπουργός να μεταβεί στην Ουάσιγκτον και στην συνάντηση του με τον Μπούς να θέσει έντονα το ζήτημα , για να εισπράξει μια χαλαρή διάψευση.
Επειδή όμως η τυχόν δημιουργία Κουρδικού κράτους θα είχε σαν αποτέλεσμα την ενσωμάτωση 19 τούρκικων νομών από το νοτιανατολικό άκρο της Τουρκίας που κατοικείται από Κούρδους, αυτό θα είχε σαν συνέπεια ένα ατέλειωτο παζάρι μεταξύ Τουρκίας και Αμερικής. Κατά πάσα πιθανότητα τα σπασμένα αυτού του παζαριού θα τα πληρώσει η πατρίδα μας . Η δε Αμερική αδυνατώντας να δώσει στην Τουρκία όλα όσα αυτή επιθυμεί θα επιδιώξει να την κατευνάσει με Ελληνικά έξοδα, πιέζοντας την Ελλάδα να δεχθεί τις Τουρκικές αξιώσεις σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη.
Κοζάνη 20 Ιαν.2007
Υποστράτηγος ε.α Νίκος Καρατουλιώτης
Μέλος Κ.ΕΘ.Α
Liotis1@otenet.gr